Generał Karol Ziemski ps. "Wachnowski"

Generał Karol Ziemski to wybitny syn ziemi lubelskiej. Był strategiem, wykładowcą w Wyższej Szkoły Wojennej, wychowawcą kadry oficerskiej II Rzeczpospolitej, autorem wielu opracowań naukowych i podręczników wojskowości. Był też praktykiem. Powszechnie uważany był za świetnego organizatora i dowódcę. O jego bohaterskich czynach na polu walki świadczą przyznane mu dwa ordery Virtuti Militari i trzy Krzyże Walecznych.

Karol Jan Ziemski urodził się 27 maja 1895 roku w dworku rządcy w Nasutowie. Jego rodzicami byli zarządca folwarku Nasutów Józef Ziemski i Adela z domu Płós. Mały Karol został ochrzczony w ówczesnym dla Nasutowa, kościele parafialnym w Dysie. Z zachowanych wpisów w księgach parafialnych wiemy, że jego chrzestnymi byli ksiądz Karol Mleczek, proboszcz parafii Czemierniki i Zofia Rakowska. A do kościoła wedle starego zwyczaju dziecko wraz z rodzicami przynieśli Teodor Reszkowski, zarządca folwarku Kozłówka oraz Józef Gorzechowski, zarządca folwarku Stoczek.








Swoją edukację Karol rozpoczyna w Nasutowie. Następnie od 1906 roku uczęszcza do Gimnazjum im. Stanisława Staszica w Lublinie. Tam też w czerwcu 1914 roku otrzymuje świadectwo dojrzałości. Kilka miesięcy później wybuchła I wojna światowa i Karol Ziemski zostaje powołany do armii carskiej. W Kijowie kończy szkołę oficerską i jako dowódca plutonu walczy na froncie rumuńskim. W styczniu 1918 roku zgłasza się do Korpusu polskiego gen. Józefa Dowbór-Muśnickiego, a po jego rozwiązaniu wraca do Polski. W październiku 1918 rozpoczyna studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej. Już miesiąc później odpowiada na wołanie odradzającej się Niepodległej Rzeczpospolitej i wstępuje ochotniczo do Wojska Polskiego. Wraz z innymi studentami-oficerami organizuje Warszawski Batalion Legii Akademickiej. By wkrótce wyruszyć na front do Galicji. Awansowany do stopnia porucznika bierze udział w walkach o Lwów dowodząc kompanią piechoty.

Nieprzerwanie, już jako kapitan, pozostaje w wojskach liniowych również podczas obrony przed bolszewicką nawałą. Za bohaterstwo podczas wojny polsko-bolszewickiej otrzymuje dwa Krzyże Walecznych i Order Virtuti Militari.

Po wojnie w odrodzonej Rzeczpospolitej pozostaje w armii. W wieku 28 lat zostaje majorem i rozpoczyna karierę naukową w Wyższej Szkole Wojennej. Wraz z żoną Anastazją zamieszkali w Rembertowie. W 1932 roku na świat przychodzi ich jedyny syn Andrzej. Również w tym roku Karol Ziemski otrzymuje tytuł naukowy oficera dyplomowanego Sztabu Generalnego WP. Wykłada w Szkole Wojennej i wychowuje kadry oficerskie II Rzeczpospolitej. Jednocześnie cały czas pozostaje związany z 36 pułkiem piechoty Legii Akademickiej. Kolejno zostaje dowódcą baonu, kwatermistrzem a w 1938 roku zostaje mianowany dowódcą pułku. W tym też roku uhonorowany zostaje Orderem Polonia Restituta.


W 1939 roku pułk Legii Akademickiej bohatersko walczy w kampanii wrześniowej m.in. pod Brwinowem. Pułk dowodzony przez Karola Ziemskiego dostaje zadanie obrony fortów twierdzy Modlin. Przez dwa tygodnie akademicy odpierają ataki wielokrotnie liczniejszych wojsk niemieckich. Podczas jednego z ataków dowódca podpułkownik Ziemski zostaje ranny. Wobec upadku obrony Warszawy 29 września ogłasza kapitulację. Za waleczność cały pułk Legii otrzymuje order Virtuti Militari. Po kapitulacji Ziemski pozostaje krótko w niewoli niemieckiej w obozie jenieckim w Działdowie. Z którego jako ranny, zgodnie z umową kapitulacyjną, zostaje zwolniony. W czasie okupacji pracuje jako urzędnik w dziale finansowym magistratu Warszawy. Natychmiast po powrocie do stolicy rozpoczyna pracę konspiracyjną skupiając byłych wojskowych. Karol Ziemski przyjmuje wtedy pseudonim Wachnowski. W 1940 roku tworzy i zostaje komendantem oddziałów bojowych Polskiego Związku Wolności.




Po otrzymaniu z Londynu rozkazów nakazujących ujednolicanie struktur podziemnych w okupowanej Polsce podporządkowuje się dowództwu Związku Walki Zbrojnej /Armii Krajowej. W 1942 zostaje szefem Wydziału Wyszkolenia Piechoty Komendy Głównej Armii Krajowej.


Jest autorem podręcznika taktyki „Instrukcja walki powstańczej”. Po wybuchu Powstania Warszawskiego dowodzi Grupą Północ zgrupowań Armii Krajowej i kieruje obroną Starego Miasta. We wrześniu 44r. mianowany zostaje na stopień pułkownika i jednocześnie zastępcą dowódcy całego powstania, gen. Antoniego Chruściela. Za dowodzenie oddziałami na Starówce Karol Ziemski otrzymuje po raz drugi najwyższe polskie odznaczenie bojowe Order Virtuti Militari.

Po kapitulacji powstania przebywa w niewoli niemieckiej a po wyzwoleniu obozu przez wojska alianckie obejmuje kierownictwo Polskiej Misji Łącznikowej w brytyjskiej strefie okupacyjnej Niemiec. Po wojnie pozostaje na emigracji. W Londynie współorganizuje Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i Koła AK. W 1963 powołany zostaje do Rady Narodowej na uchodźstwie. Pełni też funkcję przewodniczącego Komisji Krzyża AK.


W 1964 roku generał Wł. Anders mianuje go na stopień generała brygady. Nigdy nie wraca już do Polski. Gen. Karol Ziemski umiera 17 stycznia 1974r. Pochowany jest na cmentarzu Kenstington w Londynie.


Dwa lata temu synowa generała Joanna Ziemska, przekazała całe archiwum rodzinne do Muzeum Powstania Warszawskiego. Materiały te czekają na opracowanie. Dzisiaj w 40 rocznicę śmierci generała i 70 rocznicę Powstania Warszawskiego przypominamy postać tego Niezłomnego Polskiego Patrioty i Wielkiego Syna Ziemi lubelskiej.


Gorące podziekowania
dla pani Joanny Ziemskiej, synowej generała za pomoc w upamiętniu postaci Karola Ziemskiego, szczególnie za udostępnienie londńskiego archiwum rodzinnego i wielką serdeczność.